LOVE BOAT: BOEK JE SEXCRUISE

Sex sells, maar hoever moet je gaan? Bo heeft de sexcruise ontdekt en deelt haar gedachten daarover met Ralph.

Hai Ralph, 
In een van je laatste brieven had je het over the Age of Aquarius. Het nieuwe denken. Ik wil je niet bang maken, maar ik geloof dat we steeds verder af komen te staan van ware liefde, diepgaande contacten en commitment naar elk. Moet je zien wat ik nu weer las.

Sexreizen zijn hot
Steeds meer cruisemaatschappijen bieden pikante vaarreizen aan om klanten te verleiden. Dive in the ocean of love. Leuk alternatief voor diegenen die gapend weglopen bij de Kamasutrabeurs of al zo vaak in de parenclub zijn geweest dat ook die contacten in de routine van vaste verkering dreigen te geraken.

Erotiek op zee
Wat mag je dan verwachten, als sextoerist? Oudere dames kunnen zich aanmelden voor de cougar-cruise. Waar je instapt, uitstapt en onderweg stopt voor leuke vergezichten weet ik niet. Het lijkt me er ook niet toe doen. Of wat te denken van de swingers-cruise. Jouw hut of de onze? Verder zijn er orgasmecursussen, zwembadparty's, massagegames of wat te denken van een sm-seminar. Ik zeg boeken! Het lijkt me geweldig in de trossen gehesen te worden terwijl mijn man zich stort op een in lingerie gestoken lichtmatroos.

Tekort
Ben ik de enige die in de war raakt, Ralph? Stond de "Ocean of Love' voorheen niet voor iets als 'het nieuwe denken', love, peace and happinez. Iets met een nieuw tijdperk, ontplooiing, 'Heal the world make it a better place?' Maar misschien is dat ook wel wat er gebeurt op de loveboat. Misschien zie ik het wel helemaal verkeerd. Ja, dat is het. Ik denk dat deze sexreizen bedoeld zijn om nader tot elkaar te komen en dat het niets te maken heeft met verveling, onvervulde verlangens en afleidingsstrategieën, om maar niet te hoeven voelen waar het mis is gegaan. Laat staan nadenken. Orgies als het nieuwe netwerken, erotische massages om de creativiteit eens lekker te laten stromen en erotische feestjes om te laten zien dat je werkelijk vrij bent. Remmen en ankers los!

Vakantiegroet, Bo

Ha die Bo,
Mooie vraag: komen we steeds verder af te staan van ware liefde? Het is maar hoe je kijkt. Godfried Bomans zei het al: Ook deze tijd zal eenmaal de goede oude tijd heten.

Dus ook deze tijd, van homo sapiens 2.0. De digitale, onverschrokken, niet onzekere, all-improved versie van mensen als jij en ik, die parenclubs niet begrijpen, maar er toch door gefascineerd zijn. Voor wie een triootje nog iets exotisch is, en geen dagelijks werk. Ik had het er laatst met mijn lief over, en we waren het roerend eens: je moet er natuurlijk niet aan denken hoe dat dan praktisch zou gaan, maar als fantasie doet hij het prima. Homo sapiens 2.0 is vele stappen verder. Die duikt, begrijp ik uit je mail, met nakende onbekenden in een zwembad vol hulpstukken, om er na wat netwerken nieuwe stijl volledig voldaan weer uit te stappen. Bedankt en misschien wel tot ziens. En zo niet, ach, even goede vrienden.

Liefde
Is dat het einde van het project dat liefde heet? Of valt het allemaal wel mee? Is homo sapiens 2.0 niet net zo zoekend en dolend als altijd? Zijn we misschien nog wel onzekerder, omdat nu echt alles kan en alles mag, maar we ons desondanks desolaat blijven voelen, ver bij ons zelf vandaan? Ik geloof in de uiteindelijke wens van ieder mens, om zichzelf te vinden, in zachtheid, voorbij het idee dat we eigenlijk niet goed genoeg zijn. Vroeger had je de christelijke moraal, de moraal die wat schijnbare houvast gaf. Nu is er eindeloze vrijheid, eindeloze mogelijkheden om te ervaren, te experimenteren. Is dat vrijheid, of zijn eindeloze mogelijkheden ook de ketens van deze tijd? Was de Christelijke moraal ketenend, of gaf het juist vrijheid om in rust te zoeken? Het is maar hoe je kijkt.

Zacht
Ik ben een positief mens, Bo. Uiteindelijk is er niets veranderd, want het zoeken blijft. Het weg rennen ook. Zo lang er mensen zijn, zal er gezocht worden naar zachtheid en een gevoel van richting en houvast. En een handboekje is er niet. Het is zoals Goncharov zijn karakter Oblomov liet zeggen: je staat vijftig jaar lang tegen de deur naar het leven te duwen, tot je erachter komt dat die deur naar binnen opent.

Deze woorden kunnen treurig stemmen, maar ik vind het een hoopvolle gedachte. Het is maar hoe je kijkt.

Ralph

Ralph Ploeger over Ralph
'Ik ben van negen maanden na de finale. Als Cruyff een paar keer had gescoord, was ik er misschien niet eens geweest. Ik ben forens en stukjesschrijver. Ik ben vader en ex. Gepromoveerd en geblesseerd. Ik ben van de woorden en voor de liefde. Van het denken en van het doen. En soms, als buiten de zon schijnt en mijn krullen mooi doet glanzen, dan lijkt het net of ik een zorgeloze beachboy ben. En dat geeft niks...'
Je vindt Ralph ook op www.ralphp.nl

Share |