Deze week kondigde Camiel Eurlings al aan dat hij meer bij zijn gezin wilde zijn. Vanmorgen deed Wouter Bos in het perscentrum Nieuwspoort in Den Haag hetzelfde. "De laatste jaren waren uniek en uitdagend. Ik mocht het land door de zwaarste crisis van de laatste tachtig jaar loodsen. Het was eervol de publieke zaak te dienen. Maar ik ben ook vader en heb mijn verantwoordelijkheden naar drie jonge kinderen. Als de verkiezingen van 9 juni goed gaan, zie ik mijn kinderen niet opgroeien. Dat is het mij niet waard.''

Mevrouw Bos, ik kies voor jou

Bos ontving na zijn korte verklaring applaus uit de zaal. Ik stel zo voor dat ondertussen mevrouw Bos met kromme tenen thuis aan de keukentafel zat. Wachten op een verlossend sms-je of telefoontje. "Ik heb het ze gezegd, schat." En dat zij dan voor de zoveelste maal kleurt van trots en opwinding. Deze keer omdat hij koos voor hen. Haar en de kinderen.

Toppositie voor Bos niet het enige wat telt

Zelf ben ik ook trots. Op Wouter, op Camiel en al die andere mannen met top- of gewone posities die keihard zeggen: "Allemaal leuk en wel, maar er zijn ook nog andere zaken." En dat die andere zaken dan blijken te bestaan uit geluk en liefde in de vorm van een levenspartner en een paar ukkepukkies. Dat is toch fantastisch? Het stemt mij goed te horen dat ook de mannen die 'het vlees snijden op hoog niveau' dat eigenlijk net zo lief thuis doen. Dit geeft ruimte. Voor meer vrouwen aan de top - immers, de man blijkt ook naar een andere verdeling werk-privé te willen, iets wat vrouwen al jaren roepen - voor meer menselijkheid en voor meer gelijkheid binnen man-vrouw relaties. Thuis en op de werkvloer. Ik zeg: nogmaals applaus, we zijn met elkaar op de goede weg.