Al die vrouwen die zeggen dat mannen zo moeilijk sorry zeggen, zou ik willen aanraden om eens af te stemmen op een voetbalwedstrijd. Kijk naar de manier waarop volwassen mannen, nouja, tussen aanhalingstekens dan, week in week uit een podium krijgen om zich als kinderen uit te leven. Zie ze dingen doen die kinderen ook doen. Pesten, schoppen, lachen, intimideren, treiteren, irriteren, uitdagen, overdrijven, vechten, en dat alles met de camera's er vol op.
Zie wat er gebeurt als er een scheidsrechter met een vermanend vingertje aan komt. Of een journalist met een moeilijke vraag. Zie de voetballers serieus kijken, zie ze berouwvol hun excuses aanbieden.
Sorry, mea culpa, manier van sorry zeggen
Sorry, luidt het dan. Sorry, mea culpa, ik had het niet zo bedoeld. Zal niet meer gebeuren. Ja, dames, dat is de mannelijke manier van sorry zeggen. Als ze echt niets anders rest. En dat is gerust heel mooi en edel en nobel. Sorry zeggen is namelijk een fout erkennen. En wie een fout erkent, zal het niet meer doen, of heeft in ieder geval de intentie om zich te verbeteren. En dat zelfinzicht en die intentie hebben niet veel mannen. Daarom waarschijnlijk ook dat liedje: Sorry seems to be the hardest word. Dus, hoezee voor de voetballers die wél sorry zeggen.
Zin in het WK voetbal?
Net zo hard hoezee voor de politici en bisschoppen die sorry zeggen. De misdadigers en de oplichters. De verkopers van tweedehands auto's en woekerpolissen. Hoezee voor jullie sorry. Want dat is zo moeilijk. Ja, huil er maar een beetje bij, Dirk.
Het is natuurlijk gelul, heren. Ik bevuil hier graag even mijn eigen nest. Wij mannen blijven kinderen. Sorry is voor ons helemaal geen moeilijk woord. Sorry is een uitermate gemakkelijk woord. Sorry is een middel tot een doel: vergeef mij, en vooral: laat me nou met rust. Bij mijn driejarige die haar zusje slaat en dan boos roept ‘Ik! Zei! Toch! Sorry!' wanneer ik haar terecht wijs, om zich daarna om te draaien en het nog een keer te doen, kan ik het nog begrijpen. Die verbindt nog geen vervolg aan het hier en nu.
Maar al die andere mensen? Hun sorry is laf, het is een masker van schuldbewustheid, dat wordt afgezet wanneer er niemand meer kijkt.
De man en zijn ego
Maar wat dan? Geen sorry meer? Hmm. Niet sorry kunnen zeggen is ook laf. Niet sorry kunnen zeggen is denken dat je bestaansrecht verdwijnt wanneer je erkent dat je iets verkeerd hebt gedaan. Sja. Een man en zijn ego. Maar omdat ze weten dat hun sorry iets moet betekenen, zijn de mannen die weigeren sorry te zeggen verre te verkiezen boven de laffe sorry-zeggers. Die vreselijke voetballertjes, met hun maniertjes om op te schieten.
Ja, dames. Ook al weer zo'n zin in het WK?
Ralph
Ralph Ploeger over Ralph
'Ik ben van negen maanden na de finale. Als Cruyff een paar keer had gescoord, was ik er misschien niet eens geweest. Ik ben forens en stukjesschrijver. Ik ben vader en ex. Gepromoveerd en geblesseerd. Ik ben van de woorden en voor de liefde. Van het denken en van het doen. En soms, als buiten de zon schijnt en mijn krullen mooi doet glanzen, dan lijkt het net of ik een zorgeloze beachboy ben. En dat geeft niks...'
Je vindt Ralph ook op www.ralphp.nl
Share
|
