Ik stond met een strijkbout in mijn hand naar de eindscene van Ghost Whisperer te kijken. Dat zijn zo van die dingen. Die je even buiten jezelf doen treden, als man, en dan er even boven te gaan hangen om het tafereeltje in alle rust te bestuderen. Als man. Je wilt het niet, maar je doet het toch. Jezelf zien staan. Met die strijkbout. En The Ghost Whisperer. Dat zijn geen momenten die me doen voelen dat ik een echte man ben.
Wel borsten, minder voetbal
Ze heeft wel grote borsten, zeg ik als de dames aan de lunchtafel er per ongeluk achter komen dat ik mee kan praten over die vrouw die geesten ziet. Daar hebben ze het vaak over, en over Grey, en die dames van sex & the city. Daar weet ik niks van, die laatste twee. Eerlijk waar niet. Daarom ben ik heel mannelijk, vind ik. Maar ze trappen er niet in. En ik ook niet. Er is iets aan de hand in deze wereld. Er wordt minder naar voetbal gekeken. En meer naar bovennatuurlijk drama in softfocus. De vrouwen nemen het over.
Vrouwen die het over voetbal hebben is ballet
Gisteren de totale ontmanteling van het mannelijke. Er zaten vier vrouwen in Nederlands best bekeken TV programma hun favoriete doelpunten aller tijden door te nemen. Bergkamp, altijd weer die Bergkamp. En het ging meteen weer over ballet, en de muziek die je er onder zou kunnen zetten. Prime time en Karin Bloemen ging uitleggen hoe voetbal gespeeld moet worden. En Matthijs luisterde.
Dan kunnen ze in de voetbalpraatprogramma's elke avond urenlang geinponemen op zijn mannelijkst, het is een achterhoedegevecht. Wij mannen zijn aan het verliezen. Het is bijna 2012, the dawning of the age of aquarius, google het maar, en het gaat vanaf nu over gevoel.
Daar moest ik aan denken toen ik mezelf met strijkijzer in de hand naar The Ghost Whisperer zag gapen. Ik heb de strijkbout neergezet. Heb mijn overhemden in een mand gepropt en heb een DVD in de speler geduwd. Drie kwartier voetballers zonder tanden, die ballen er heel hard van heel ver in knallen.
Dat zal ze leren. Met hun ballet.
Ralph Ploeger
Ralph Ploeger over Ralph
'Ik ben van negen maanden na de finale. Als Cruyff een paar keer had gescoord, was ik er misschien niet eens geweest. Ik ben forens en stukjesschrijver. Ik ben vader en ex. Gepromoveerd en geblesseerd. Ik ben van de woorden en voor de liefde. Van het denken en van het doen. En soms, als buiten de zon schijnt en mijn krullen mooi doet glanzen, dan lijkt het net of ik een zorgeloze beachboy ben. En dat geeft niks...'
Je vindt Ralph ook op www.ralphp.nl
Share
|
